Annemi anlatmak kolay değil. Çünkü o, büyük sözler eden biri değildi. Duruşmadan dönünce çantasını masaya bırakır, önce müvekkiline telefon eder, sonra bize dönerdi.
Elli beş yılı aşan mesleğinde en çok “hakkı yenilen kadınlar” için çalıştı. Biz çocukken bunu bir meslek olarak değil, bir sorumluluk olarak görürdük.
Bu satırlar bir övgü değil; bir teşekkür. Ankara Barosu’ndaki üstatlara ve onunla yol yürümüş meslektaşlarına minnettarız. Ruhu şad olsun.